lunes 26 de julio de 2010

Dentro de lo que cabe


Tomando el sol en una granja de pingüinos tropicales
(o algo así).

Este blog, en vez de "Escéptico profesional" podría pasar a llamarse "Diario de un paciente de Alzheimer". Me ha sido diagnosticada esta enfermedad, cuyos síntomas incipientes empecé a percibir hacia junio de 2009. Entre julio de ese año y mayo del actual, y habiendo realizado todas las pruebas pertinentes, el diagnóstico ha quedado confirmado.

Tengo ocasión de practicar mi lema de vida: las cosas son como son, y hay que joderse.

Me han concedido la jubilación por invalidez permanente y absoluta. Hace 40 años me habían dado inútil para el servicio militar. Inútil e inválido, con papeles. No llego al grado de un paciente mío que, además, vio anulado su matrimonio por "no consumación", para lo que tuvo que demostrar su "impotencia coeundi" yaciendo desnudito (y colicaído) con su mujer, ante testigos eclesiásticos. O sea, con papeles de inútil, inválido e impotente. No va más.

Me defiendo  bien escribiendo (dentro de lo que cabe), gracias a los sinónimos del word y del "babylon". Hablando doy el pego si suelto un discurso sobre las cosas que domino desde mucho tiempo. Recuerdo fatal los datos de las personas que conozco sobre la marcha. Me falla el recuerdo de palabras concretas, sin poder hallar el sinónimo correcto. Cuento las cosas varias veces.

Tengo pocas ganas de escribir, me cuesta más que antes.  Intentaré contar cosas sobre la enfermedad, mis recuerdos y mi vida cotidiana. Partido a partido, como recomienda Pep Guardiola. Mientras dure.

4 comentarios:

murphy dijo...

Estoy triste con la noticia,que un seductor nato como tu no vuelva a decir eso de "señorita,esta ha sido una noche inolvidable....";
Ahora en serio,los que te apreciamos nos acordaremos de lo que quieras por ti y yo me comprometo a hacerte un inventario de todos los chistes que te he contado en casi 20 años......,
Cualquier cosa que necesites aquí estoy :)
Recuerdos a la family

Maria Rosa dijo...

Estimat doctor, no vaig ser pacient tevam, però si que vaig acompanyar el meu exmarit en moltes visites, fins que es va curar totalment.
Hem consta que ets un gran professional però encara millor persona, cosa que vaig poder comprovar en les llargues converses que vàrem mantenir per intentar que jo entengues els motius pels quals s'havia arribat a produïr una situació tant estranya a la meva vida.
ens vas ajudar i molt i et recordo amb molt d'afecte.
Sento el que manifestes i l'enfermetat diagnosticada, pero tu ets una persona molt positiva que segur que sabrá treurel-li tot el suc a la vida i gaudir-la tant com et sigui possible.
Tens molta gent que com jo, et fa i et farà costat, perquè a vegades s'ha de rebre, però d'altres s'ha de donar.
Una abraçada i ara que he descobert el teu blog, el seguirè d'aprop.

Anónimo dijo...

Sóc la Imma Paricio i aquesta notícia m'entristeix...èts un crak Joan...siusplau no et retiris encara que jo et necessito (que egoista que sóc)
t'estic agraïda x tantes coses...
- Per aixecar-me quan estava x terra
- Per fer-me riure quan plorava
- Per visitar-me x un preu irrisori quan no tenia diners
- Per animar-me a fer el pas més gran de la meva vida: TENIR UN FILL


UNA ABRAÇADA MOLT FORTA CAMPIÓ

Ingrid Creus Jorquera dijo...

Me he enterado esta semana aunque... parece que hacía ya tiempo, no? Lo siento de veras. Te propongo algo:
¿Y si creamos un historial de sucesos divertidos para que en tus horas bajas de olvido puedas divertirte pensando que todo fue real?

Bicho.